ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΩΝ

Οι μαθητές του ΣΤ2  έγραψαν τα δικά τους Χριστουγεννιάτικα ποιήματα:

ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΛΑΜΠΡΟ

Ένα άστρο λαμπρό
τρεις σοφούς οδηγεί
να βρουν το λυτρωτή
που γεννήθη στη γη
από χώρα μακριά
και με πίστη βαθιά
για το βασιλιά.
Περπατούν σιωπηλά
εν ανθρώποις χαρά.
Δόξα θεό στη γη ειρήνη
γεννιέται ο Χριστός!

Σε βιβλία παλιά
κι από χρόνια πολλά
μελετούν μυστικά
τη μεγάλη χαρά
φτάνουν στη Βηθλεέμ.
Τ' άστρο πάντα μπροστά
τους φωτίζει λαμπρά.

Οι σοφοί το Χριστό πάνε να συναντήσουν
τα δώρα που του φεραν να του δείξουν.
Τ' άστρο το φωτεινό ακολουθουν
κι αν το χάσουν θα χαθούν.

Μπαίνουν μέσα εκεί
οι τρεις γέροι σοφοί
να προσφέρουν πλούτη πολλά
γονατίζουν μπροστά
στο μικρό βασιλιά
που κοιτάζει τα δώρα και χαμογελά!

Δήμητρα Κ. (ΣΤ2)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τα κάλαντα να πούμε μαζί
όλοι είμαστε ευτυχισμένοι πολύ.
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
ας ευχηθούμε καλή χρονιά.

Τρίγωνα κάλαντα
πάμε όλοι ξανά
να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα
για μια ακόμη φορά.

Έρχομαι εγώ,
έλα κι εσύ
μαζί ας κάνουμε μια υπέροχη γιορτή.
Ας έρθουν κι άλλοι εδώ κοντά
να ευχηθούμε χρόνια πολλά!

Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή
ίσως η πιο καλή,
παίρνουμε δώρα πολλά
και την Πρωτοχρονιά.

Ένα δώρο θέλω εγώ
μόνο τον Αη-Βασίλη να δω,
μόνο αυτό χρειάζομαι για να χαρώ
και τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό.
Ίσως και κάτι άλλο να σκεφτώ
ένα δώρο μαγικό.
Τα παιδιά στην Αφρική
να ζήσουν κι αυτά τη μαγική γιορτή.

Το άστρο θα το χρειαστώ ΄
να κάνω μια ευχή κι εγώ.
Είμαι ένα παιδί φτωχό
μπορείς να πεις και μοναχό
άστρο μου λαμπρό
πες μου κάτι σοφό
και φώτισέ μου το μυαλό.
Δώσ' μου φίλους και φαγητό
να χαρώ πάρα πολύ.
Τα Χριστούγεννα να γιορτάσω κι εγώ
με μια λέξη: Ευχαριστώ!

Πάμε όλοι μαζί

στη λέσχη τη στρατιωτική

να γιορτάσουμε μαζί

την καλύτερη γιορτή.

Τα Χριστούγεννα αγαπώ,

νομίζω πως τόσο πολύ μόνο εγώ

κάνε μια προσπάθεια κι εσύ,

έλα σε μια γιορτή φωτεινή.

Η αγαπημένη μου γιορτή

είναι και η πιο καλή.

Κάνουμε πολλές ευχές

για τις λύπες και τις χαρές.

Έλα εδώ και κάνε ευχή

και σίγουρα θα πραγματοποιηθεί.

Χριστούγεννα είναι αυτά

κάνε κάτι με χαρά!

Να πάω σπίτι να ζεσταθώ

έχω στολίσει χριστουγεννιάτικο δέντρο εγώ

είναι πανέμορφο, θα το δεις

έλα τουλάχιστον να μου ευχηθείς.

Ένα κουραμπιέ να σε κεράσω εγώ

τα Χριστούγεννα να περάσουμε μαζί κι οι δυο.

Τα Χριστούγεννα περνούν

γρήγορα και μας αναζητούν

με τα δώρα τις ευχές,

με τις λύπες, τις χαρές.

Το καλύτερο απ' όλα

είναι κάτι με τα όλα.

Ένα διαγωνισμό,

όχι τόσο σημαντικό

μα εμένα μου αρέσει πολύ,

στη Βασιλόπιτα το φλουρί

θα κερδίσω μόνο εγώ.

Το καλύτερο θέλω εγώ

κι ας είναι λίγο εγωιστικό,

μα τι να κάνω παιδί είμαι κι εγώ

σκέψου το λίγο αυτό...

Δώρα θέλω πολλά

μα δε μου δίνουν την αληθινή χαρά

κάνω κάτι μόνο εγώ

με την αξία μου και το μυαλό.

Αυτό πραγματικά είναι καταπληκτικό!

Δήμητρα Κ. (ΣΤ2)

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ένα κορίτσι αρρωσταίνει βαριά και το μόνο που μπορεί να το γιατρέψει είναι τα παραμύθια.

Κάποιοι κάπου στον κόσμο ήταν πολύ χαρούμενοι. Ναι καλά ακούσατε. Α! Ναι. Ξέχασα. Πρέπει να σας τα πω πιο αναλυτικά.

Ήταν μια οικογένεια πολύ ευτυχισμένη, η οποία είχε μόνο ένα παιδί την Οντέσα. Η Οντέσα ήταν πολύ φιλικό, καλόκαρδο και υπάκουο κορίτσι. Ήταν ξεχωριστή από τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν της άρεσαν τα καλλυντικά ούτε οι έρωτες ούτε καν τα περιοδικά και οι ταινίες που μιλούν για έρωτα ή άλλες. Της άρεσαν τα παραμύθια. Τα παραμύθια; Μα τα παραμύθια αρέσουν σε πολύ λίγα παιδιά. Κι όμως της Οντέσας της άρεσαν πάρα πολύ! Ονειρευόταν πως κάποια μέρα θα γινόταν συγγραφέας και θα έγραφε αστεία παραμύθια που θα μιλούσαν για ελέφαντες, νεράιδες, ιππότες, μάγισσες, ξωτικά και άλλα πολλά.

Οι γονείς της την έβλεπαν και χαίρονταν πολύ που ήταν ευτυχισμένη. Μόνη της, η Οντέσα έγραφε δικά της παραμύθια. Της άρεσε και όλοι διάβαζαν τα παραμύθια της. Όλοι την λάτρευαν, γιατί τους βοηθούσε συνέχεια.

Ήταν πολύ καλή, ώσπου μια μέρα αρρώστησε βαριά. Οι γονείς της ανησυχούσαν συνέχεια ελπίζοντας να γίνει καλά. Όμως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Η κατάστασή της χειροτέρευε μέρα με την μέρα ώσπου αναγκάστηκαν να την πάνε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να την κάνουν καλά.

Οι γονείς της ήταν θλιμένοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η μητέρα της έψαχνε συνεχώς στο διαδίκτυο μήπως κάτι βοηθούσε, μα ούτε εκείνη ήξερε τι ακριβώς ήταν αυτό. Ξαφνικά, βρήκε κάτι πολύ ωραία παραμύθια δημοσιευμένα κι έκατσε και τα διάβασε. Καθώς διάβαζε, είδε μία ιστορία που μίλαγε για μια περίπτωση που έμοιαζε με της Οντέσας. Μιλούσε για τα παραμύθια που μπορούν να γιατρέψουν μέχρι την χειρότερη αρρώστια. Επίσης είδε ποιος τα είχε γράψει. Δεν ήταν άλλο από ένα μικρό κοριτσάκι. Έτσι λοιπόν, κίνησε γη και ουρανό και βρήκε το μέρος όπου έμενε η Μίκη, το κοριτσάκι που είχε γράψει τα παραμύθια. Πήγε λοιπόν και την παρακάλεσε να πάει στο νοσοκομείο και να τα διαβάσει στην Οντέσα.

Ήταν λίγο δύσκολο να δεχτεί, αλλά στο τέλος πήγε. Πήγε στο νοσοκομείο και τις διάβασε πολλές από τις ιστορίες της. Αφού τελείωσε, ξαφνικά, ακούστηκε ένα μπιπ πολύ δυνατό. Στην αρχή πίστευαν πως η Οντέσα ανταποκρίθηκε, αλλά όταν φώναξε το γιατρό τους είπε ότι είχε τελειώσει το οξυγόνο και το μπιπ τους ειδοποιούσε να το αλλάξουν.

Η Μίκη στεναχωρήθηκε, γιατί νόμιζε ότι ήταν άσκοπο αυτό που έκανε και ότι δεν θα γινόταν τίποτα. Συνέχισε όμως να ’ρχεται κάθε μέρα και διάβαζε πολλές ιστορίες, αλλά τίποτα. Ώσπου μια μέρα ακούστηκε πάλι το μπιπ αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν για το οξυγόνο. Η Οντέσα έδειχνε ότι άρχιζε να συνέλθετε. Ήταν όλοι χαρούμενοι και κυριότερα η Μίκη και η μαμά της Οντέσας. Τους ήταν σχεδόν απίστευτο.

Η Οντέσα με τον καιρό, γινόταν όλο και καλύτερα. Ήταν σχεδόν έτοιμη να βγει από το νοσοκομείο και να βρει τις δυνάμεις της. Ώσπου επιτέλους έγινε καλά και άρχισε να γράφει κι άλλες ιστορίες, αλλά αυτή τη φορά έγραφε για τη θεραπεία ασθενειών ή άλλων προβλημάτων που το μόνο που μπορεί να τις γιατρέψει είναι τα παραμύθια. Το γεγονός ότι έγινε καλά το χρωστούσε στη Μίκη που τη βοήθησε και με τον καιρό οι δύο τους έγιναν αχώριστες ΦΙΛΕΣ!

Κωνσταντίνα Β. ΣΤ2